Afhverju?

Jump to Comments

Núna ætla ég að vera ÓGEÐSLEGA pirrandi en mér er nokk sama! Ég þarf að fá smá útrás og mér er alveg sama ef þú kæri lesandi segir eftir smá “ÓMÆGAD, er hún að blogga um þetta?”.. Mér gæti ekki verið meira sama hvað þér finnst um þetta.

Mig langar soldið að tala um það hvernig fólk kemur fram við annað fólk.

Mér finnst alveg hrikalega pirrandi hvernig fólk kemur fram við hvort annað og hugsar bara um sjálfa sig, og sínar tillfinningar.
Síðan hvenær hefur fólk fengið það leyfi að koma fram við fólk eins og þau hafi engar tilfinningar og séu einskis virði? Fólk særir fólk hægri, vinstri út af eigin óöryggiskennd eða hreinlega út af því að þeim er alveg sama hvernig öðrum líður og hvort þau séu að særa mann. . . Já nei, það kemur þeim ekkert við, því það eru ekki þeirra eigin tilfinningar – heldur hans/hennar.
Fólk kemur fram við aðra eins og þau séu einskis virði – ég bara spyr: “What makes you think you´re better?” Ertu virkilega með svona lágt sjálfsálit að þú þarft að láta öðrum láta líða illa til að hækka sjálfa(n) þig á hærra plan? Hver þarf á svona kjaftæði að halda?
Hvenær ætlar fólk að fara að bera virðingu fyrir tilfinningum annarra? Er fólk ekki að gera sér grein fyrir því hvaða áhrif orð geta haft? Skaðinn getur verið svo mikill – fólk lokast inní skel, missir allt sjálfsálit og er lokað inní eilífri hringrás. Þannig líður mér. Mér líður eins og ég sé alltaf föst í sömu helvítis hringrás. Það sem ég meina með hringrás er þessi eilífa vanlíðan sem fólk hefur út af atburðum sem hafa gerst í gegnum árin og ná einhvernveginn að krækja sig fast í og láta mann ekki í friði. Því meira sem gerist, því verra líður manni – Maður virðist ekki geta rifið sig úr þessari vanlíðan og maður fer að taka allt inn á sig. Manni fer að líða verr og verr. Það virðist ekki vera nein undankomuleið. Hvenær ætli maður verði hamingjusamur? Og ég er ekki að meina að allir hlutir þurfi að vera fullkomnir til að maður geti verið hamingjusamur ! Ég vil bara að fólk virði mig og geri sér grein fyrir því að ég hafi tilfinningar – ég særist auðveldlega, eins og flest allir. Fólk vill bara ekki viðurkenna það. Fólk er svo kúl. Fólk þykist ekki hafa neinar tilfinningar. Því það er aumingjalegt að sýna tilfinningar. Ef strákar sýna tilfinningar eru þeir hommar. Ef stelpur sýna tilfinningar eru þær dramadrottningar.
Ég bara skil ekki þennan hugsanahátt og er orðin mjög leið á þessu.
Drepur það þig virkilega að sýna smá tilfinningar?

Ég vil fá svar við þessari spurningu !

Talandi um framhjáhald! Þetta er ansi djúsí umræðuefni og framhjáhald gerist því miður allt of oft. Fólk heldur framhjá hægri vinstri. Ég vil bara spyrja þau sem halda framhjá : “HOW CAN YOU SLEEP AT NIGHT?” Enn eitt dæmi um það þar sem ekki er tekið tillit til tilfinninga fólks – og til fólks yfir höfuð. Það sem mér finnst sérstaklega pirrandi við framhjáhald er þegar aðilinn sem var haldið framhjá (og var mjög særður btw.) fer að halda sjálfur framhjá og fer að sofa hjá fullt af fólki og lætur síðan ekki heyra aftur í sér? Afhverju læturðu öðrum líða hræðilega eins og þér leið þegar haldið var framhjá þér? Hvenær fer fólk að fatta hversu innihaldslaus öll þessi one-night-stand eru? Þetta er svo ómerkilegt eitthvað! Eruði ekki að fatta þetta?

Fólk er fífl.

Virðing – ansi merkilegt fyrirbæri. Ég verð að viðurkenna að þangað til fyrir stuttu þá skildi ég voðalega lítið þegar fólk var að tala um hversu mikilvæg virðing er. Mér fannst virðing sjálfsagður hlutur. Þangað til að fólk fór að sýna mér mikla óvirðingu og lét mér líða eins og ég væri einskis virði. Það gæti ekki verið meiri óvirðing í því en þegar fólk hringir bara í mann þegar þeim hentar en hendir manni síðan frá sér um leið og fólk er búið að fá það sem það vill og lætur síðan aldrei heyra í sér (nema til að fá aftur það sem þau vilja). Búin að lenda í þessu nokkuð oft og ég verð að segja – ég meika þetta ekki lengur. Ef þið viljið bara tala við mig þegar ykkur hentar þá megiði gjörusvovel að láta mig í friði. Ég er ekki tilfinningalaus og kæri mig ekki um það að láta mér líða eins og ég sé einskis virði. Those days are over. Ef þú kæri lesandi átt það til að gera þetta við fólk þá bið ég þig um að hugsa aðeins um það sem þú ert að gera – þetta er ekkert grín. Þetta lætur manni líða eins og skít. Ég er ekki skítur – believe it or not.

Erum við einhver villidýr sem nærast á óöryggi annarra?

2006 byrjaði ekki vel… og hefur ekki skánað síðan og gott fólk – mars er að verða búinn. Allt líf mitt hefur umturnast á 2 mánuðum. Ég er að flytja að heiman eftir mánuð (þannig séð) .. verð hjá ömmu minni og afa í nokkra mánúði. Ætla ekki að tjá mig nánar um þetta og hitt því það er mjög persónulegt, þó þetta blogg sé mjög persónulegt.

Ég vildi bara aðeins fá að tjá mig og fá smá útrás þar sem ég er á barmi taugaáfalls. Ég er við það að fara að drekkja sjálfri mér í Nauthólsvíkinni. Mér þætti vænt um ef fólk gæti komið fram við mig eins og ég sé manneskja með tilfinningar. Mér finnst ekki gaman þegar fólk lætur mér líða svona illa og ómerkilegri. Málið er að þið eruð ekkert merkilegri. Enginn er merkilegri en einhver annar. Það virðist vera smá misskilningur í sambandi við það. Fólki finnst þau gjarnan merkilegri en annað fólk og kemur fram við aðra eins og síðasta sort. En enn og aftur – er það kannski bara óöryggið?

Afhverju eiga sumir rétt á meiri virðingu en aðrir? Á ég ekki skilið að fá virðingu? Átt þú bara rétt á virðingu af því þú ert þú, en ekki ég því ég er ég?

Í guðanna bænum, viljiði öll fara að hugsa ykkar gang (og þá er ég líka að tala um sjálfa mig) og gert ykkur grein fyrir því að allt sem þið gerið, hefur áhrif á einn eða annan? Fólk hefur tilfinningar – þú hefur tilfinningar. Þú vilt að virðing sé borin fyrir þér, þú vilt að fólk komi vel fram við þig og hugsi um tilfinningar þínar. Afhverju gerirðu ekki það sama við aðra?

- Það sem þú vilt að aðrir gjöri fyrir þig skalt þú gjöra þeim – Nokkuð merkilegt máltæki. Hlægilegt hversu mikill sannleikur er í þessu.. tíhí.

Kveðja,
Móna sára

Lag dagsins: HIM – Funeral of hearts

11 Ummæli

Filed under Blogg